Mirador de Jinama (El Hierro): widok na dolinę El Golfo

Mirador de Jinama wieńczy skalny próg oddzielający wewnętrzny płaskowyż El Hierro od doliny El Golfo, na wysokości około 1230 metrów nad poziomem morza. To jeden z najsłynniejszych punktów widokowych na wyspie i miejsce, z którego przez stulecia zaczynały się tak zwane mudadas: sezonowe przenosiny rodzin, dobytku i zwierząt między wysoko położonymi wioskami a doliną. Wystarczy stanąć na krawędzi urwiska i zobaczyć, jak teren gwałtownie opada ku El Golfo, by zrozumieć, dlaczego to miejsce należy do pamięci El Hierro. Można je odwiedzać o każdej porze roku, a dostęp jest wolny.

Najważniejszy obraz to dolina El Golfo rozłożona pod stopami: wielki półokrąg żyznych terenów z winnicami, plantacjami bananów i uprawami ananasa tropikalnego, zamknięty od północy morzem. W dni z morzem chmur obłoki zatrzymują się na urwisku, a dolina pojawia się i znika we mgle, co szczególnie przyciąga fotografów. Obok punktu widokowego stoi mała ermita de la Virgen de la Caridad, zbudowana w 1924 roku dzięki wsparciu mieszkańców San Andrés i Isora oraz emigrantów na Kubę; to przed nią wędrowcy powierzali się opiece przed zejściem w dół.

Z punktu widokowego rusza Camino de Jinama (PR-EH 8), jedna z najstarszych ścieżek na wyspie i historyczna trasa mudadas między granią a doliną. To wymagający szlak: około 8 kilometrów i blisko 885 metrów przewyższenia, zwykle pokonywane w mniej więcej trzy godziny. Górny odcinek, brukowany i pełen zakosów, schodzi stromym zboczem od ermita de la Caridad; niżej, w stronę La Frontera, trasa łagodnieje między gospodarstwami i pastwiskami. Przydadzą się buty trekkingowe, woda i kijki, a powrót trzeba zaplanować z góry, bo podejście jest trudne.

Punkt widokowy znajduje się w środkowo-wschodniej części El Hierro, na zachód od miejscowości San Andrés. Z Valverde jedzie się drogą w kierunku San Andrés, a stamtąd trasą wspinającą się ku grani i krawędzi urwiska aż do samego miradoru. Dojazd jest oznakowany, a droga dociera bezpośrednio do punktu widokowego, więc nie trzeba iść pieszo, by spojrzeć na dolinę. Na miejscu jest duża strefa parkowania oraz niewielki teren odpoczynku ze stołami obok ermitki.

Najlepiej przyjechać przy bezchmurnym niebie, kiedy dolinę El Golfo widać w całości, od wybrzeża po urwisko; pierwsze godziny poranka zwykle dają najczystsze światło. Warto też trafić na dzień z morzem chmur, choć wtedy mgła może w kilka minut całkowicie zasłonić widok. Na wysokości 1230 metrów i przy samej krawędzi skalnego progu bywa chłodno i wietrznie, dlatego nawet latem warto mieć bluzę lub wiatrówkę. Przy gęstej mgle zachowaj szczególną ostrożność, zbliżając się do krawędzi.