Playa del Matorral (Morro Jable, Fuerteventura): latarnia, saladar i plaża

Playa del Matorral, znana także jako Playa del Saladar, to pas piasku ciągnący się przy Morro Jable na południu Fuerteventury. Ma ponad cztery kilometry drobnego, złotego piasku, zwykle spokojną i płytką wodę oraz miejskie zaplecze, dzięki któremu łatwo dojść tu z hoteli, promenady i centrum miejscowości. Nie należy mylić jej z osobnym opisem destynacji Morro Jable, poświęconym miasteczku, portowi i bazie wypadowej. Tutaj liczy się sama plaża: latarnia, kąpiele, podział stref użytkowania, chroniony saladar i relacja między turystyką a przyrodą. To jedna z najwygodniejszych plaż południa wyspy dla osób, które chcą mieć usługi blisko, nie rezygnując z otwartego krajobrazu. Nie jest jednak miejscem całkowicie przewidywalnym: pasat potrafi się wzmóc, przypływ i odpływ zmieniają szerokość dostępnej plaży, a nadzór ratowniczy zależy od sezonu. Takie ujęcie pozwala nie dublować strony o samej miejscowości.

Latarnia Morro Jable, nazywana też latarnią Matorral, jest najważniejszym punktem orientacyjnym plaży. To biała, betonowa wieża o ścięto-stożkowej formie, działająca od 1996 roku i mająca 58,60 metra wysokości; tę wartość potwierdzają dostępne źródła. Poza tym, że porządkuje krajobraz, pomaga zrozumieć podział plaży: na północ od latarni, w stronę Jandía, powszechny jest naturyzm; na południe, bliżej miasteczka, dominuje część tekstylna i rodzinna. Oba sposoby korzystania z plaży współistnieją na tym samym, długim pasie piasku, więc wystarczy wybrać odcinek zgodny z własnymi preferencjami. Dzięki ekspozycji wschód-południowy wschód i względnemu osłonięciu południa wyspy morze bywa tu spokojne, choć po południu może pojawić się wiatr. Usługi plażowe, dojścia dostosowane do osób z ograniczoną mobilnością, punkty ratownicze czy prysznice mogą zmieniać się z sezonu na sezon, dlatego warto sprawdzić je na miejscu. Latarnia jako punkt odniesienia bardzo ułatwia pierwszą wizytę i pozwala uniknąć pomylenia stref.

Tym, co odróżnia Playa del Matorral od wielu miejskich plaż, jest Saladar de Jandía, chronione nadmorskie mokradło położone między Morro Jable a piaskiem. To Sitio de Interés Científico oraz jedyne mokradło na Kanarach wpisane na listę Ramsar obszarów wodno-błotnych o znaczeniu międzynarodowym, od 24 października 2002 roku. Roślinność halofilna, przystosowana do zasolenia, obejmuje m.in. salado, mato moro i uva de mar, a miejscami może osiągać do dwóch metrów wysokości. W czasie przypływu teren okresowo się zalewa, więc lustro wody zmienia się wraz z rytmem pływów. Dla odwiedzających zasada jest prosta: poruszać się wyłącznie po drewnianych kładkach i przy wyznaczonych tablicach, bez wchodzenia w roślinność i bez wydeptywania skrótów. Plaża dopuszcza wypoczynek; saladar wymaga dystansu, uważności i szacunku. Warto pamiętać, że to nie miejski ogród, lecz siedlisko poddane działaniu soli, pływów i codziennej presji turystycznej, a jego stan zależy od odpowiedzialnego zachowania odwiedzających.

Saladar dodaje bardzo turystycznej plaży warstwę bioróżnorodności. Wśród ptaków związanych z tym mokradłem wymienia się siewkowate i brodzące, m.in. sieweczkę morską, kulika mniejszego, szlamniki, biegusy, a przelotnie także warzęchę. Nie trzeba zamieniać wizyty w wyprawę ornitologiczną: wystarczy obserwować z kładek i nie niepokoić zwierząt. Promenada Morro Jable łączy plażę z centrum, portem i chiringuitos, więc można połączyć kąpiel, spacer i posiłek bez samochodu, jeśli nocuje się w okolicy. Z innych części wyspy główną drogą dojazdową jest FV-2; z Puerto del Rosario i lotniska jest około 90 kilometrów, a z Costa Calma około 22. W rejonie frontu plażowego i w pobliżu latarni znajdują się miejsca parkingowe, z dostępnością typową dla strefy turystycznej. Mała lornetka wystarczy, jeśli chcesz obserwować bez wchodzenia w mokradło i bez zbliżania się nadmiernie do odpoczywających ptaków.

Najlepiej korzysta się z Playa del Matorral, gdy rozumie się jej dwa rytmy: rytm plaży i rytm saladar. Na piasku konieczna jest ochrona przeciwsłoneczna, bo naturalnego cienia prawie nie ma; jeśli pasat niesie piasek, parawan lub osłona od wiatru potrafią wyraźnie poprawić komfort. Podczas kąpieli trzeba respektować boje i stanowiska ratownicze, gdy są czynne, oraz pilnować dzieci nawet wtedy, gdy morze wygląda spokojnie. W saladar nie należy schodzić z kładek: ekosystem jest delikatny i zalewany podczas przypływu. Plaża figurowała wśród plaż wyróżnianych Błękitną Flagą w gminie Pájara, ale to wyróżnienie weryfikuje się co sezon, więc przed podaniem go jako aktualnego trzeba sprawdzić dany rok. Lepiej unikać niepewnych liczb dotyczących powierzchni mokradła; jeśli potrzebne jest przybliżenie, można mówić o około 120 hektarach. Jeśli spacerujesz z dziećmi, wcześniej wyjaśnij różnicę między wolnym piaskiem a chronionym saladar, bo tutaj nie każdy otwarty teren jest miejscem do chodzenia.