Volcán del Cuervo (Lanzarote): trasa, która prowadzi do krateru

Volcán del Cuervo, nazywany także Caldera del Cuervo, zajmuje szczególne miejsce w wulkanicznej historii Lanzarote. Według relacji proboszcza z Yaiza jego erupcja 1 września 1730 roku rozpoczęła cykl erupcyjny Timanfaya, który trwał do 1736 roku. Był pierwszym wulkanem tamtego epizodu, a ten fakt zmienia trasę w coś więcej niż spacer po lawie i pikonie. Dzisiejszy krajobraz wokół, z morzem lawy i Montañas del Fuego w tle, pomaga zrozumieć skalę tamtego procesu. Wulkan leży w gminie Tinajo i należy do chronionego otoczenia Parque Natural de los Volcanes. Wizyta nie wymaga szczególnej kondycji, ale wymaga szacunku dla miejsca: należy iść wyznaczonym szlakiem, nie schodzić z trasy i nie zabierać kamieni. Tutaj główną treścią jest geologia. Szlak pozwala czytać ten początek krok po kroku.

Trasa Volcán del Cuervo jest okrężna, oznakowana i ma łącznie około 4,5 kilometra, licząc dojście, obejście stożka i powrót. Orientacyjny czas przejścia to od 1 godziny do 1 godziny 30 minut, zależnie od tempa i postojów. Teren jest płaski i dostępny niemal dla każdego, pod warunkiem założenia pełnych butów. To ważne: otoczenie pikonu i lawy nie jest miejskim deptakiem, nawet jeśli nie ma dużej trudności technicznej. Wizyta pozwala obejść stożek, podejść do wyrwy i wejść do krateru, dlatego warto zostawić sobie czas na spokojne patrzenie na krajobraz. Nie ma tu usług ani cienia, więc woda, czapka i ochrona przeciwsłoneczna są podstawowym wyposażeniem. To bezpłatna i bardzo czytelna trasa, by zrozumieć Timanfaya poza najbardziej znanym obiegiem parku. Całe przejście daje jasny obraz wulkanicznego stożka Tinajo.

Wyjątkowość Volcán del Cuervo polega na tym, że można wejść do wnętrza krateru przez naturalną wyrwę w stożku. Nie czyni to wizyty trudną przygodą, ale daje bardzo czytelne doświadczenie terenu: idzie się przez krajobraz pikonu, obchodzi formę wulkaniczną i przechodzi do środka przez naturalny punkt dostępu. Krater pozwala inaczej odczuć skalę stożka niż przy oglądaniu go z zewnątrz. Dookoła morze lawy i Montañas del Fuego w tle przypominają, że to miejsce wiąże się z początkiem cyklu erupcyjnego Timanfaya z lat 1730-1736. Trasę należy przejść bez schodzenia ze szlaku, ponieważ znajduje się w przestrzeni chronionej. Nie wolno też zabierać kamieni. Siła tego miejsca polega właśnie na zachowaniu wulkanicznego krajobrazu takim, jaki się go odwiedza, bez zamieniania go w dekorację naruszaną przez każdego przechodnia.

Dojście do Volcán del Cuervo zaczyna się przy oznakowanym parkingu obok drogi LZ-56, między Mancha Blanca a Masdache. Ta wskazówka wystarcza, by umiejscowić trasę w wulkanicznym interiorze Lanzarote, w granicach gminy Tinajo. Z parkingu rusza okrężny szlak prowadzący w stronę stożka, wokół niego i przez wyrwę do krateru, zanim wróci się do punktu startu. Nie ma tu usług ani cienia, dlatego warto przyjechać z wodą, czapką, ochroną przeciwsłoneczną i pełnymi butami. Wizyta jest bezpłatna, ale to nie znaczy, że teren jest miejski albo wyposażony. Ścieżka prowadzi przez krajobraz pikonu i lawy, z Montañas del Fuego jako tłem. Jeśli plan obejmuje inne miejsca Timanfaya albo Parque Natural de los Volcanes, Cuervo dobrze pasuje jako krótki, zrozumiały przystanek pieszy, mocno związany z historycznym początkiem erupcji.

Volcán del Cuervo znajduje się w przestrzeni chronionej, w Parque Natural de los Volcanes, dlatego wizytę trzeba odbyć z uważnością. Podstawowa zasada to nie schodzić z oznakowanego szlaku. Nie należy też zabierać kamieni, nawet najmniejszych, ponieważ krajobraz pikonu i lawy jest częścią wartości tego miejsca. Nie ma cienia ani usług, więc wyposażenie zależy od ciebie: woda, czapka, ochrona przeciwsłoneczna i pełne buty. Trasa jest płaska i odpowiednia niemal dla każdego, ale teren wulkaniczny wymaga większej uwagi niż utwardzony spacer. Wejście do krateru przez wyrwę w stożku jest najbardziej szczególnym punktem, dlatego właśnie nie warto improwizować skrótów ani stawać poza wyznaczonym przejściem. Wizyta jest bezpłatna i stosunkowo krótka, ale zyskuje dużo, gdy traktuje się ją jako kontakt z delikatną, chronioną geologią. Szacunek dla szlaku podtrzymuje całe doświadczenie.